«زلال» تعریف و قانون دارد . راز (۲) و انحراف ویژه از هنجار دارد....

 

   

 

پیشکش به پروانه ای که آینه خواهد ماند...

(زلال عروضی قافیه دار پیوسته)

درد ، زمین گیر شد

خانه ی عقلم غل و زنجیر شد

آمده ای پاک تر از بارش  ِ اشک  ِ خـدا

غسل ِ دلت کردم و این آدم ِ تن یک شبه تطهیر شد

کوچه ی آغوش ِ مرا ریسه شدی با تنت

نور در این کوچه فراگیر شد

خنده ات اکسیر شد

 

حالم عجب ناب شد

حالت چشمان تو را قاب شد

حال من از حالت چشمان تو حالت گرفت

ماه تـر از مـاه رسیدی و شبـم یکسـره مهتـاب شد

اشک سراسیمه وضو ساخت برای نماز

سینه ی تو مرمر ِ محراب شد

لحظه چه بی تاب شد!

 

من به کجا می روم

*عاشقم از خویش رها می روم

سوخته ام ساخته ام بار ِ دگر خویش را

بـــار دگر ، بـــار دگر ، بــــــاز به دنبال بــلا می روم

باز کنید این در ِ  فرسوده ی انسانی ام

بی تن و بی شال و قبا می روم

بی سر و پا می روم

زلال بهار از جناب محمد جوکار

چاپ در نشریه ترنم:

http://shere1.com/taranom/images/fullsize/8.JPG

زلال بهار (زلال عروضی قافیه دار) (با کمی اصلاح)

می رسد اینک بهار
مژده می آرد نسیم از کوی یار
نغمه ی زیبای گنجشکان و قمـریهای مست
دشت و صحرا پر زعطرلاله های عاشق وبس بیقرار
باز روی شاخه گلهای اقاقی ، نغمه ی مرغ خوش آواز و لطیف.
باز پیچیـد عطـر گلهای بهـاری را دریـن  کوی نگـار
باز گلزار و چمن ، پر ز پرستوهای مست
می رسـد پـایـان فصل انتـظار
میرسد از نو بهار

 سایت  شعر تک   در خدمت ادبیات

http://ww3.sheretak.com/

http://shere1.com/